نجوای من و دل
ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱ مهر ۱۳۸۸ : توسط : منتظران منجی

باز دلتنگم و

                 بیتابم و

                           مینالم از این غربت و

                                                      بیزارم از این رخوت و

                                                                                      فریاد برآرم

که ای صاحب نصرت !         مددی کن

این خفته در جهل و خطا را ، نظری کن

تا باز بپا خیزم و

                     با یار درآمیزم و

                                           عاشق شوم و نور شوم

کور شوم جز تو نبینم

                            بیدار شوم جز تو نخواهم

سرشار زعشق و طرب و شور و نوا گردم و.............آنگاه بگردم

خداوندا !

بگذار تا بگویم شرح قصه سرگردانی ام را......

شرح عطش و تشنگی ام را ............

شاید به عطش " عباس " سیرابم کنی .

خدایا !  تشنه ام

تشنه یک هجرت

هجرتی که   * " از درون باید آغاز شود"

هجرت از " آنکه هست "  بسوی  " آنکه باید باشد"

با "ذکر" ، با "جهاد بزرگ"  و با  "مردن پیش از مرگ"

به اخلاص رسیدن و  "بودن آدمی"  به خلوص ! *

 به یاد تو و فقط و فقط برای تو !

آری ! تشنه سفرم

سفر از خود ، تا ......عشق  ،   تا ...... نور

و کندن و جدا شدن از خود و پیوستن به وجود

آیا این برزخ ِ وامانده در برزخ را به نام و عشق ِ آن برزخ ِ عزیز ِ حائل میان حق و خلق در می یابی؟!

آنان که طلب  ، در ره ِ عشق تو نهادند

جان  بر طبق ِ شوق ،  به راه ِتو  نهادند

آه ِ من و اشک و عطش و حسرت ِ دیرین

کاروان رفت و مرا بی سر و سامان بنهادند

طهورا

* برگرفته ازنیایش دکتر علی شریعتی