دلم تا چند یارب خسته باشد......
ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ روز ۳ آذر ۱۳۸۸ : توسط : منتظران منجی
سلام قولا من رب الرحیم
امروز مطالعه کتاب " دا " نوشته خانم سیده زهرا حسینی را تمام کردم.
احسنت به اینهمه شجاعت و رشادت و احسنت به این بیان شیرین حقایق ....
و اما من عجیب دلتنگم ، شاید به اندازه همه ابرهای بارانی عالم !
حقیقتا بشکند قلمی که ننویسد بر بسیجیان این سپاهیان مظلوم امام خمینی(ره) چه گذشت!
و ما امروز چقدر پا در گلیم
چقدر گرفتار نفس سرکش و دنیای دنی شده ایم .....
بخاطر بی ارزش ترین چیزها که به فرموده مولا علی (ع) از آب بینی بزی فرتوت هم پست تر است بجان هم افتاده و دین و دنیا را یکجا فدای جدل ها میکنیم.
خوشا به حال افلاکیان.......کاش پر پروازی بود تا بلندای عشق
کاش انقدر کوچک نبودیم.....
طهورا

 

 

.......................مثنوی شهادت ..........................

سبکبالان خرامیدند ورفتند                                     

   مرا بیچاره نامیدند ورفتند

سواران لحظه ای تمکین نکردند                         

      ترحم بر من مسکین نکردند

سواران از سر نعشم گذشتند                               

        فغانها کردم اما بر نگشتند

اسیر و زخمی و بی دست وپا من                   

       رفیقان این چه سودا بود با من؟

رفیقان رسم همدردی کجا رفت                         

     جوانمردان جوانمردی کجا رفت

مرا این پشت مگذارید بی تاب                         

     گناهم چیست پایم بود در خواب

اگر دیر آمدم مجروح بودم                                  

     اسیر قبض وبسط روح بودم

در باغ  شهادت  را  نبندید                            

        به ما بیچارگان زان سو نخندید

رفیقانم دعا کردند ورفتند                                    

    مرا زخمی رها کردند و رفتند

رها کردند در زندان بمانم                                     

      دعا کردند سرگردان بمانم

شهادت نردبان آسمان بود                                  

     شهادت آسمان را نردبان بود

چرا برداشتند این نردبان را                                    

         چرا بستند راه آسمان را

مرا پایی به دست نردبان ماند                               

      مرا دستی به بام آسمان ماند

تو بالا رفته ای من در زمینم                                  

       برادر رو سیاهم شرمگینم

********

من آخر طاقت ماندن ندارم                             

            خدایا تاب جان کندن ندارم

دلم تا چند یا رب خسته باشد؟                     

              در لطف تو تا کی بسته باشد؟

بیا باز امشب ای دل در بکوبیم                      

            بیا این بار، محکم تر بکوبیم

قادر طهماسبی ( فرید )